Klaar voor Home on Earth

Direct bij de kern komen? Lees dan ons manifest op www.home-on.earth.

De zweethut

Toen ik onwennig op mijn knieën in de hut kroop met mijn handen op de klamme aarde wist ik niet dat deze ervaring iets onomkeerbaars in gang zette. Mijn gereactiveerde oerweten zou mij alle jaren daarna achtervolgen. Ik was ergens begin twintig toen de dekens van de ronde opening werden dichtgeslagen en het pikkedonker intrad. Ik wist niet waar ik naar op zoek was in deze sweatlodge. Maar nu kan ik zien dat ik op zoek was naar een aloud verlangen: echte gemeenschapszin en leven in lijn met de wetten van de natuur. Ik ervoer voor het eerst heel levendig het mysterie van de windrichtingen, de gulheid van moeder aarde, de kracht van ceremonie en bovenal een heel vertrouwd gegeven. Dat van thuiskomen.

Dit plantte voor mij het zaadje van onze grote droom ‘Home on Earth’. De samenvatting van mijn persoonlijke aanloop ertoe wil ik graag met jou delen.

Super sociaal en vervreemd

Sinds begin van mijn twintiger jaren begon er iets te wringen in mij. Ik ging helemaal op in het studentenleven in Groningen. Het was een heerlijke levenslustige tijd. Maar de laatste jaren vervreemde ik langzaam van haar feestjes, rijkelijk vloeiende alcohol en het onderwijs systeem.

Ondanks dat ik een super sociale en actieve student was, begon ik me ongezien eenzaam te voelen.

Ik miste echte en verdiepende verbinding met studiegenoten. En ik miste een ‘hele’ en waardige kijk op de mens vanuit de sociale wetenschap. Na 5 jaar psychologie studie kapte ik ermee. Ik vier nu nog dat ergens mee stoppen zo goed kan zijn.

Ontmoeten met handen en voeten

Tijdens mijn nieuwe studie antropologie in Utrecht kwam ik weer tot bloei. Ik wilde het leven in al zijn facetten vanuit ervaring leren kennen: Wat kunnen we leren van de diversiteit aan mensen op aarde? Hoe heb ik me te verhouden tot het lijden van anderen? Wat is mijn plek in deze complexe wereld? Mijn vrijwilligerswerk met ouderen in Ecuador bracht me de kracht van ontmoeten met handen en voeten. Ik ging los tijdens salsadansen met dementerenden en het genoot van de Spaanse woorden die over mijn tong rolden. Mijn latere veldwerk met een theatergroep van een township in Zuid-Afrika leerde me dat ‘ubuntu’ dood is gegaan en weer op kan staan. De jongeren toonden me bewust en onbewust hun post-Apartheid scheuren terwijl ze een levenskracht en vrijheid dansten zoals ik nooit had gezien.  Al deze ervaringen inspireerden mij tot een rijker besef van hoe mensen in andere continenten met elkaar ‘overleven’ en samenleven. Wij in Nederland zijn misschien rijk en één van de veiligste landen ter wereld, dat is fantastisch. Maar ik concludeerde: er is iets dat we kwijt zijn. Iets van een sleutel tot menszijn ik op andere plekken oppikte.

In deze in overleving verkerende gemeenschappen ervoer ik een belichaamde levenskracht, pure rauwe schoonheid en saamhorigheid die mij tot in mijn cellen ontroerde.

De wereldverbeteraar in mij was in shock. In nederigheid en met dank aan het boek ‘Goed Gesprek met God’ kwam ik tot de conclusie: Ik kan niet oordelen over het lijden in de wereld, het is te groot en te complex. Het is niet aan mij om anderen te ‘redden.’ Daarmee plaats ik mezelf impliciet boven een ander. Het is aan mij om mijn eigen innerlijke sores aan te gaan, mijn eigen heelheid te hervinden en vanuit liefde te doen wat juist voelt in het moment.

Wilde inspiratie en verslaafd aan geweldloze communicatie

Terug in Utrecht waaide ik in mijn inspirerende zoektocht allerlei kanten op. Cradle to Cradle, MVO, circulaire economie, ontwikkelingssamenwerking, dienstbaar leiderschap, organisatieverandering, chakraleer, tantra, healing : gretig verdiepte ik me in van alles. Ik raakte heftig in de ban van Geweldloze Communicatie (Non Violent Communication) en kwam thuis in een Amsterdamse gemeenschap van NVC liefhebbers. Hier leerde hoe bevrijdend en helend het is dat we met al onze gevoelens, gedachten en manieren van zijn geaccepteerd worden door een ander. Dat spanningen en conflicten op een gezonde manier aangaan relaties juist verbeterd. Ik leerde over de gezondheid en onbekendheid van het mogen hebben van behoeften en het gebruik van ‘radicale eerlijkheid’. Tevens leerde ik dat onafhankelijkheid, een houding die bij mij (en vele Nederlanders) hoog in het vaandel staat, eigenlijk niet bestaat. We zijn, zeker als we geboren worden, super afhankelijk van andere mensen maar ook later zijn we interafhankelijk van onze omgeving voor ons welzijn en succes.

Antropocentrisme is het idee dat de mens het middelpunt is van het bestaan.

Een term die ik tijdens mijn studie leerde was ‘antropocentrisme’: het idee dat de mens zichzelf centraal zet in het universum. Ook het in het Westen genormaliseerde ‘individualisme’ (gedachtegangen en de rechten van het individu boven het belang van de gemeenschap) begon te wringen. (Al geloof ik zeer dat we vanuit een puur collectivistische samenleving naar een individualistische samenleving hebben moeten evolueren om uiteindelijk uit te komen bij één waarin de individu en de gemeenschap beiden vrijheid en ruimte krijgen). Dat deze systemen ingaan tegen een logische manier van samenleven en destructieve gevolgen heeft op alles wat groeit werd mij steeds beter zichtbaar. Langzaam kreeg ik voor mijn gevoel verschillende stukjes van de puzzel over hoe ik en de mensop een mooie manier zouden kunnen samenleven, te pakken.

De Transition Town beweging kwam op mijn pad. Dat is een initiatief waarin buurten/ gemeenschappen met positieve gezamelijke acties de overgang te maken naar een olieonafhankelijk en veerkrachtig bestaan. Ik besefte me: hé het gaat over hetzelfde! Gezonde relaties tussen mensen en tussen de mens en de aarde staan met elkaar in verband!

We lijken te zijn vergeten hoe we op een logische, makkelijke, natuurlijke manier samen kunnen leven. We hebben elkaar nodig. Net als we lijken te zijn vergeten dat we volledige afhankelijk zijn van de aarde met al haar bronnen (water, dieren, planten, biosferen) en er een ingebed onderdeel van uitmaken. We hebben de aarde nodig.

Door bewust te zijn van onze kwetsbaarheid en de onderlinge verwevenheid van alles dat leeft, gaan we weer leven op een logische, oorspronkelijke manier!

Van Krom naar Kracht

Mijn passie voor een radicaal ander leven ontvlamde verder. Ik concludeerde dat heel veel zaken niet kloppen in onze wereldsamenleving.  Zelfs als we ze als normaal beschouwen, zogenaamd ‘groen of als we (nog) geen alternatief zien. Van de Nederlandse huizen markt, eenzaamheid onder jonge moeders, palmvet uit het regenwoud in onze koekjes, windmolenparken en het landelijke beleid rond het Coronavirus. Maar daar aandacht aan blijven geven is uitputtend, maakt me geen leuker mens. Het erkennen van de ‘pijnen’ in de wereld én tegelijkertijd geinspireerd aan de slag gaan: dat voelt krachtig.

De bottom line voor mij is: de pijn van een ontwrichte (wereld)samenleving wil gevoeld worden en we hebben de eervolle, vreugdevolle taak de balans te herstellen.Zelfs als de mensen het op aarde niet redden, dan voel ik me geroepen te doen wat voor mij juist en vreugdevol voelt zolang ik leef.

En ik heb besloten dat ik dit op mijn eigen kleine schaal te doen heb. In de manier waarop ik praat, zorg, vrij, ontmoet, onderneem, woon, bouw, koop en gemeenschap creëer.En hoe kan dat directer en dagelijkser dan een eigen dorpje te creëren waar een harmonieuze, liefdevolle, verbonden manier van leven mogelijk wordt? Ja, dat wil ik! Een Thuis op Aarde! En ik ontmoette de afgelopen jaren een paar rakkers die hier ook net zo gretig naar verlangen.

Tadaa : ons manifest Home on Earth

Met trots deel ik daarom de oeroude en vers van de pers hartedroom van mijn lief Dennis, dierbare medepioniers Arthur van der Lee, Hilde de Leeuw, Mundo Resink en ik. Ons manifest Home on Earth is te downloaden via

https://www.home-on.earth/

Stiekem is de droom niet van ons. We weten we dat het de droom is van velen en al eeuwen geleden is gedroomd. Het is de realiteit van een lang vergeten verleden in een jasje van nu. Wellicht steekt het bij jou ook een vlammetje aan of ben je met iets vergelijkbaars bezig. Geef je dan zeker op voor onze nieuwsbrief via bovenstaande link.

We geloven dat het wilde stukje land ergens in Europa zich op het perfecte moment zal aandienen en dat precies de juiste mensen zich aansluiten.

Woonplek in Nederland voor zes pioniers per direct welkom

Per direct is een woonplek voor ons vijven om in Nederland alvast een thuisbasis te creëren welkom. Onze aandacht gaat naar ’t Oosten van Nederland (Arnhem, Deventer, Zupthen) maar staan open voor andere ideeën. Vanuit een basis hier kunnen we verder bouwen en creëren aan Home on Earth.

Er is nog één andere reden dat mij en ons raakt in de kern van het verlangen. Nu nog veilig in mijn buik, maar elk moment verwachten we een heerlijk nieuw mensje in ons midden..

#moederschap #overgave #treeoflife #thuiskomen #stamgevoel #homeonearth

Verrukt en vol vertrouwen

groet ik je

Loes

p.s. ik wil je van harte uitnodigen om mij een bericht te sturen om te delen wat dit in je raakt!